به نقل از کتاب همه آدم های شاه - - نوشته استیون کینزر
انگلستان در سال 1329 گروه تحقیقاتی را تشکیل می دهد تا علت و زمینه های بحران در ایران را پیدا کند.
از جمله این پژوهش ها یکی هم، در مورد روانشناسی ایرانیان بوده، که یک دیپلمات انگلیسی آن را انجام داده و بعد ازتحقیق اینگونه ایرانیان را توصیف می کند :
-->ریا کاری بدون دستپاچگی،
-->اعتقاد به قضا و قدر،
-->اهمیت ندادن به زجر کشیدن …
-->ایرانیان عادی تو خالی و بی اخلاق وهمیشه مشتاق قول دادن در قبال کارهایی اند که قادر به انجام دادنش نیستند ویا اصلاً قصد انجام دادنش را ندارند.
->اهل طفره رفتن،
->فاقد انرژی و استقامت،اما تابع قدرت و انضباطند.
--بالاتر از همه، از توطئه و تبانی لذت می برند
<-و هر زمان که منافعشان حکم کند، به آسانی از اعمال غیر اخلاقی تبعیت می کنند.
--ایرانی دروغگویی ماهر است، اما انتظار دارند که گفته هایش را باور کنند.
<-ایرانیها در زمینه های فنی به راحتی معلوماتی سطحی کسب می کنند و خود را متقاعد میسازد که به معلوماتی عمیق دست یافته اند.”
و آیا ما این خصوصیات را در خود و یا در اطرافیان و یا در بزرگ مردان کشور می بینیم؟ و اگر چنین است چه کار می توان برای کاهش و از بین بردن این اخلاق صورت داد و شما دلیل این ضعف اخلاقی را چه می دانید؟
تحقیقات انگلیسی ها در مورد ایرانی ها زمانی جوابی غیر از این خواهد داد که هر یک از ما تصمیم بگیریم در مقابل این عادات زشت ریشه دار تاریخی مان مقاومت کنیم و هزینه اش را بپردازیم. سعی کردن برای تغییر عرف یعنی در خلاف جهت جریان رودخانه شنا کردن است. و کار ساده و آسانی نیست. آیا ما آدم های مبارزی هستیم؟ ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر